Ściany murowane - poradnik

Tynki wapienne - jak stosować?

zastosowanie tynku wapiennegoTynki wapienne można stosować w sposób tradycyjny i znany od wielu pokoleń, tj. wielowarstwowo lub nakładać je w jednej warstwie. Do nakładania cienkowarstwowego służą specjalne mieszanki, dostępne w sklepach lub składach budowlanych. Należy je jedynie rozrobić z wodą i zaaplikować na ścianę ręcznie lub natryskowo. Takie zaprawy nie wymagają dużego nakładu pracy i są oszczędne pod względem ich zużycia. Jednak z punktu widzenia technologicznego lepszy tynk, to tynk wielowarstwowy. Tynk taki składa się z trzech warstw, tj. obrzutki, narzutu i gładzi lub szlichty. Każda z warstw pełni tutaj inną rolę i każda powinna zawierać inną ilość wapna oraz piasek o zróżnicowanej granulacji. Należy pamiętać, że szlichty nigdy nie zaciera się na tzw. szkiełko, czyli nie może ona być całkowicie gładka.

Układanie pustaków - czy można łączyć na klej?

pustak ceramicznyDo budowy ścian jednowarstwowych stosuje sie pustaki z ceramiki poryzowanej, które mają lepszą izolacyjność termiczną od tych ze zwykłej ceramiki. Do ich łączenia używa się zazwyczaj zwykłych zapraw cementowo-wapiennych lub specjalnych zapraw ciepłochronnych. Murowanie pustaków na cienkowarstwowe zaprawy klejowe możliwe jest jedynie, gdy ich górne i dolne powierzchnie są fabrycznie wyszlifowane. Pustaki tego typu sprowadza się do Polski z Niemiec i są one droższe od tych produkowanych na miejscu.

Co to jest stateczność skarpy?

zdjęcie 1Stateczność skarpy określa współczynnik F. Na jego wartość składa się stosunek sił utrzymujących do sił przesuwających masy gruntu. O skarpie statecznej mówimy wówczas, gdy współczynnik F nie jest mniejszy od jednego. Skarpy o niższym współczynniku stateczności nie nadają się jako podłoże pod żadne budynki, gdyż występują na nich ruchy i przesunięcia gruntu. To czy skarpa jest wystarczająco stateczna zawsze oceniają skomplikowane badania geologiczne terenu, ale jest też kilka oznak widocznych gołym okiem, po których można rozpoznać występowanie osuwisk. O fakcie ich występowania w przeszłości świadczą np. kształt i sposób rośnięcia drzew, jak i pęknięcia, szpary i szczeliny na powierzchni gruntu. Osuwanie terenu  łatwo rozpoznać jeżeli pnie drzew nie są proste i rosną w różnych kierunkach oraz na powierzchni ziemi zauważalne są głębokie rozejścia gruntu.

Zobacz także