Izolacje - poradnik

Jaki rodzaj tynku elewacyjnego należy stosować na wełnę mineralną?

Dom na lata wybudowany z bloków wapienno-piaskowych SILKA
Rodzaj tynku elewacyjnego, jaki należy stosować przy wełnie mineralnej, jest określony w konkretnym rozwiązaniu systemowym, który ma ważną Aprobatę Techniczną Instytutu Techniki Budowlanej. Tylko rozwiązania systemowe, a nie przypadkowy dobór składników, gwarantują dobrą jakość oraz trwałość zastosowanego rozwiązania. System ocieplania ścian zewnętrznych budynków metodą lekką mokrą objęty jest instrukcją ITB nr 334/96: Ocieplanie ścian zewnętrznych budynków metodą lekką - mokrą. Metoda ta polega na przymocowaniu do ścian od strony zewnętrznej warstwowego układu elewacyjnego, w którym warstwę izolacyjną stanowią płyty z wełny mineralnej, a warstwę elewacyjną - cienka wyprawa tynkarska z podkładem zbrojonym tkaniną szklaną. System ten sklasyfikowany jest jako system całkowicie niepalny. Zapewnia także bardzo dobrą izolację akustyczną oraz paroprzepuszczalność ściany zewnętrznej, co wpływa na zdrowy i przyjemny mikroklimat w mieszkaniu. Wyróżniamy tynki cienkowarstwowe o spoiwie mineralnym lub polimerowym (żywicznym). Cienkowarstwowe tynki mineralne są trwałe i odporne na wodę, choć bardziej nasiąkliwe niż tynki polimerowe. Charakteryzuje je natomiast kilkanaście razy większa dyfuzja pary wodnej (wilgoć nie gromadzi się i może się wydostawać z elewacji). Tynki mineralne są dostępne w sprzedaży w postaci suchej mieszanki pakowanej w worki. Aby przygotować zaprawę tynkarską, do proszku dolewa się wody w proporcjach podanych przez producenta i dokładnie miesza. Cienkowarstwowe tynki polimerowe dostępne są w sprzedaży w formie gotowego do użycia produktu. Należy je tylko dokładnie wymieszać przed użyciem. W zaprawach polimerowych spoiwem mogą być żywice akrylowe lub silikonowe. (Opracowano na podstawie strony internetowej www.miwo.pl).

Warstwy w ścianie zewnętrznej

Ściana dwuwarstwowa (fot. Xella)
Typowy układ warstwy ściany zewnętrznej zapewniający oddychanie ściany:

  • płyty gipsowe - są wewnętrzną warstwą wykończeniową. Otwory po śrubach lub gwoździach i miejsca połączeń trzeba zaszpachlować po czym całość pomalować;
  • folia polietylenowa - zwana popularnie paroizolacją. Jest barierą dla ciepłego, wilgotnego powietrza przenikającego z pomieszczeń na zewnątrz budynku. Głównym zadaniem folii jest ograniczenie przepływu pary wodnej do wnętrza ściany. Zaleca się, by folia miała grubość około 0,15 mm oraz maksymalną zdolność przepuszczalności pary wodnej - około 2-20 g/m²/24 h;
  • materiał izolacyjny - jest to zwykle wełna szklana lub mineralna bądź - ostatnio coraz bardziej popularne - izolacje oparte na włóknach celulozy. Grubość izolacji termicznej zależy od szerokości słupków ścian zewnętrznych i zwykle powinna być jej równa. W naszej strefie klimatycznej, by spełnić wymagania normowe, grubość izolacji cieplej powinna wynosić min. 140 mm;poszycie zewnętrzne - są to zazwyczaj drewnopochodne płyty o wysokiej odporności na wilgoć; najczęściej wilgocioodporne płyty wiórowe V-100. Poszycie takie usztywnia konstrukcję szkieletu ścian. Stanowi także izolacje akustyczną ściany zewnętrznej, a także podkład pod materiały elewacyjne;
  • wiatroizolacja chroni płyty poszycia i cały budynek przed wodą i napływem wilgoci z zewnątrz. Jednocześnie gwarantuje przepływ pary wodnej nagromadzonej we wnętrzu ściany na zewnątrz budynku. Chroni także budynek przed wychładzaniem go przez wiatr;
  • wykończenie zewnętrzne ściany - jest to najczęściej siding winylowy czy drewniany. Siding przybija się bezpośrednio do poszycia pokrytego wiatroizolacją. Elewację można też wykończyć tynkiem kładzionym na styropianie. Stosując styropian, należy zapewnić wentylację pomiędzy płytą poszycia pokrytą wiatroizolacją, a wewnętrzną stroną styropianu. Podobnie wykańcza się elewację cegłą klinkierową; między płytą poszycia pokrytą wiatroizolacją, a licem z cegły pozostawia się wentylowaną pustkę powietrzną.

Jak wyciszyć ścianę między domami w zabudowie szeregowej?

płyta karton gipsOchronę przed hałasem zapewni ułożenie na ścianie płyt gipsowo-kartonowych (suchego tynku). Płyty przykręca się do metalowego stelażu przymocowanego do sufitu, podłogi i ścianek bocznych. Pod profile układa się elastyczną taśmę – nie będą przenosiły drgań. Między elementy pionowe (montowane w rozstawie 60 cm) umieszcza się płyty z wełny mineralnej. Miejsca styku płyt z konstrukcją budynku należy uszczelnić elastyczną masą akrylową. Po zaszpachlowaniu, oszlifowaniu połączeń płyt i zagruntowaniu powierzchni, ścianę można pomalować lub okleić tapetą.

Zobacz także