Tynki wewnętrzne

Tynki wewnętrzne

wykończenie ścian wewnętrznych

Tynk – to warstwa zaprawy lub gipsu nakładana bezpośrednio na ściany, sufity
i inne elementy budynku, np. filary, słupy, itp.

Istnieje kilka kryteriów podziału tynków, przy czym zasadniczym jest rozróżnienie tynków zewnętrznych i wewnętrznych. Pośród tynków do zastosowania wewnątrz pomieszczeń można wyodrębnić tynki cementowe oraz cementowo - wapienne.
Polska Norma PN-70 B-10100 w podziale tynków w zależności od rodzaju zaprawy użytej do tynkowania wyodrębnia następujące rodzaje tynków:

  • cementowe – C,
  • wapienne – W,
  • cementowo – wapienne – CW,
  • cementowo – gliniane – CGI,
  • gipsowe – G,
  • gipsowo – wapienne – GW.

Tynki cementowe

Nie są niczym innym, jak mieszaniną cementu, piasku oraz wody. Zaprawę wyrabia się na miejscu budowy, łącząc suchy cement i piasek
z odpowiednią ilością wody i następnie narzuca ją równomiernie na ścianę, czy sufit. Tynki cementowe wyrabiają się dość ciężko, dlatego też decydując się na ich zastosowanie warto wyposażyć się w sprzęt do mieszania. Oprócz trudności z wyrobieniem masy – tynki te są trwałe i bardzo odporne na uszkodzenia. Najczęściej nakłada się je w pomieszczeniach narażonych na działanie wilgoci. Doskonale sprawdzają się użyte do otynkowania ścian piwnicznych, ścian pomieszczeń gospodarczych, garaży, pralni, jak również domowych łazienek. W ostatnim przypadku wymagają jednak pokrycia ich gładzią gipsową. Grubość tynków cementowych to 2 – 3 cm. Najtańsze tynki cementowe są bardzo chętnie stosowane przez inwestorów do wykonania tzw. obrzutki pod tynk cementowo – wapienny. Znacznie obniża to bowiem koszty całego tynkowania.

nakładanie tynku

Tynki cementowo – wapienne

Z założenia są one mieszanką cementu, piasku, wapna i wody. Masę o takim składzie można wyrobić na budowie, ale nie wszystkim się to udaje. Niepowodzenia są spowodowane koniecznością bardzo starannego dobrania proporcji wszystkich składników, a to w niektórych warunkach jest całkowicie niemożliwe. Dlatego też zdecydowanie chętniej stosuje się gotowe suche mieszanki dostępne w sklepach i składach budowlanych. Mieszanki te są uszlachetniane dodatkiem wypełniaczy kwarcowych. Dzięki tym wypełniaczom mieszanki cementowo – wapienne są bardziej plastyczne i mają lepszą przyczepność do podłoża. Mogą być one wykończeniem wierzchniej powierzchni ściany, albo podłożem pod wyprawy, tj. gładzie gipsowe, tynki mineralne, akrylowe, czy sztablatury. Grubość nakładanej warstwy wynosi 2 – 3 cm – podobnie, jak w przypadku tynków cementowych. Tynki cementowo – wapienne dobrze akumulują ciepło i poprawiają izolacyjność akustyczną ścian. Wyrabiają się zdecydowanie lżej, aniżeli ich odpowiedniki cementowe, ale są od nich mniej odporne na uszkodzenia mechaniczne. Mają też lepszą paroprzepuszcalność, ale są mniej odporne na działanie wilgoci.

Układanie tynków

Zarówno tynki cementowe, jak i cementowo – wapienne układa się w trzech lub dwóch warstwach. Tynk nakładany trójwarstwowo, tj. obrzutka, narzut i gładź jest doskonały w przypadku nierówności, występujących na ścianach. Można wówczas wyrównać wszelkie krzywizny, pod warunkiem, że nie są większe niż 1,5 – 2 cm. Tynk kładziony w dwóch warstwach, tj. obrzutka i narzut – nadaje się do ścian, które wymurowano równo i starannie. Obydwa rodzaje tynków można nakładać na podłoża mineralne. Oznacza to, że ściany i sufity mogą być wykonane ze zwykłego betonu, betonu komórkowego, pustaków ceramicznych, cegły, płyt wiórowo – cementowych. Można także kłaść tynk na tynk lub na powierzchnie pokryte gipsem. Tynk cementowy oraz cementowo – wapienny nie nadaje się na podłoża metalowe, drewniane i wykonane z tworzyw sztucznych. Materiały te nie mają bowiem odpowiedniej przyczepności. Aby ją zwiększyć – konieczne jest zastosowanie siatki, maty trzcinowej, czy specjalnych listewek.
Tynk nakłada się na nawet dobre podłoże, po uprzednim przygotowaniu powierzchni, która ma być tynkowana. Podłoże zawsze powinno być odpowiednio mocne i stabilne. Ponad nośność – ważne jest także oczyszczenia podłoża z kurzu oraz zalegających na nim nieczystości. Jeśli na podłożu znajdują się słabo przylegające elementy – to osłabiają one przyczepność całej tynkowanej powierzchni. Przed tynkowaniem ściany i sufity powinny zostać zwilżone wodą. Jeżeli są wykonane
z materiałów bardziej chłonnych – powierzchnie należy zagruntować przeznaczonym do tego celu preparatem. Na powierzchnie gipsowe – tynk nanosi się po uprzednim wyryciu w nich rys. Rysy powinny mieć głębokość przynajmniej 3 mm.  Jeżeli tynkowane mają być płyty wiórowo – cementowe – miejsca ich stykania się z sobą należy pokryć zabezpieczoną przed korozją siatką z metalu.

Oceń artykuł
3,00 / 2 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz

Autor: Agnieszka Jaros

Zdjęcia: Cekol

Polecamy Ci również

Zobacz także