Ściany działowe - dostępne technologie

2
Ściana działowa w mieszkaniu
Ściany działowe nie przenoszą obciążeń konstrukcyjnych, dlatego mogą być lekkie, a wybór technologii ich budowy jest dość duży.

Zasadniczą funkcją ścian działowych jest wydzielenie powierzchni poszczególnych pomieszczeń w domu. W odróżnieniu od ścian konstrukcyjnych budynku – ściany działowe nie przenoszą prawie żadnych obciążeń. Prezentujemy najbardziej popularne technologie budowy ścian działowych.

Obecnie istnieje wiele technologii, w jakich możliwe jest wznoszenie ścianek działowych. Trudno jest jednak zbudować ściany uniwersalne. Każda z technik, jak również wybrany materiał ma zarówno swoje zalety, jak i wady. Najogólniej rzecz ujmując ściany działowe można podzielić na murowane, szkieletowe oraz przeszklone.

Ściany działowe murowane

Technologia murowana to najstarszy i najdłużej znany sposób na uzyskanie podziału domu na poszczególne pomieszczenia. Ściany działowe murowane wykonuje się na etapie stanu surowego. Można do tego celu użyć różnych materiałów, tj. ceramika tradycyjna lub poryzowana, beton komórkowy, silikaty, keramzytobeton oraz bloczki i płyty gipsowe.

Ściany działowe murowane mogą mieć grubość od 6,5 cm do 18 cm. Są ciężkie i nie można dowolnie zmieniać ich ustawienia na stropie. Nie wszystkie materiały dobrze izolują akustycznie, ale na ścianach murowanych można powiesić nawet bardzo ciężkie przedmioty.

Cieńsze ścianki murowane należy wzmacniać zbrojeniem układanym w spoinach poziomych. Ich warstwy zewnętrzne po obydwu stronach wykańcza się tynkiem lub płytami gipsowo – kartonowymi.

Materiały ceramiczne na ściany działowe

Pod tym pojęciem kryją się cegły pełne, cegła dziurawka oraz kratówka i pustaki łączone na pióro i wpust. Ceramika tradycyjna jest stosowana częściej, ale ma kiepskie właściwości termoizolacyjne. Ceramika poryzowana charakteryzuje się lepszą izolacyjnością cieplną, ale do budowy ścian działowych używa się jej jedynie w sytuacjach, kiedy została zastosowana w całej budowie. Najszybciej i najoszczędniej muruje się z pustaków łączonych na pióro i wpust. Wówczas nie ma bowiem konieczności wykonywania spoin pionowych.

Ściany działowe z betonu komórkowego

Materiał ten bywa też nazywany gazobetonem. Elementy budowlane, które z niego powstają mają różną grubość, co sprawia, że możliwe jest wznoszenie z nich ścian o grubości od 6 cm do 18 cm. Do spoinowania gazobetonu używa się zapraw cementowo – wapiennych lub cienkowarstwowych zapraw klejowych.

Przeczytaj: Ściany działowe z betonu komórkowego: łatwe murowanie, kiepska akustyka

Silikaty, czyli elementy wapienno-piaskowe na ściany działowe

Mowa jest o cegłach pełnych lub bloczkach wapienno-piaskowych. Jest to materiał dość ciężki, co trzeba wziąć pod uwagę obciążając strop, ale dzięki temu charakteryzuje się dobrą izolacyjnością akustyczną. Najgrubsze ściany z silikatów są w stanie spełniać nawet zdecydowanie podwyższone wymagania akustyczne.

Keramzytobeton na ściany działowe

Jest to beton, w którym kruszywem jest keramzyt, czyli granulki gliny. Dodanie kruszywa do tradycyjnej mieszanki betonowej wpływa na lekkość oraz ciepłochronność tego materiału budowlanego. Z keramzytobetonu wytwarza się pustaki oraz bloczki ze styropianową wkładką w środku. Do budowy ścian działowych nadają się jedynie wąskie pustaki, łączone na pióro i wpust.

Dowiedz się więcej: Ściany z keramzytu. Jakie mają właściwości

Ściany działowe szkieletowe

Konstrukcję ścian działowych szkieletowych stanowią specjalne profile stalowe lub elementy drewniane. Zmontowaną konstrukcję ściany obudowuje się płytami gipsowo-kartonowymi lub gipsowo-włóknowymi. Wnętrze ściany należy wypełnić wełną mineralną.

Tego rodzaju ściany buduje się dopiero po zakończeniu stanu surowego. Są one nawet dziesięciokrotnie lżejsze, aniżeli ściany murowane, a ich grubość może wynosić od 7,5 cm do 15 cm. Dobrze izolują akustycznie i można je ustawiać w dowolnym miejscu na stropie, ale prace nad nimi trwają zwykle dłużej, aniżeli nad ścianami murowanymi. Zaletą jest z kolei fakt, że ściany szkieletowe można wznosić samodzielnie oraz to, że po wybudowaniu są praktycznie od razu gotowe do malowania.

Problem może jednak stanowić pracochłonna obróbka otworów drzwiowych i niemożność powieszenia na ścianie szkieletowej bardzo ciężkich przedmiotów. Bez wzmocnienia ściany dodatkowymi profilami jest ona w stanie maksymalnie udźwignąć obciążenie 30-40 kg. Zwykłe płyty gipsowo-kartonowe nie są odporne na działanie wody i wilgoci. Dlatego też w pomieszczeniach wilgotnych należy zastosować specjalne płyty wodoodporne.

Na rynku dostępne są także płyty o podwyższonej odporności na działanie ognia oraz bardzo interesująca wersja płyt elastycznych, które można wyginać na sucho. Ostatnie z wymienionych świetnie nadają się do tworzenia ścian o kształcie łukowym, co coraz częściej wykorzystuje nowoczesna architektura.

Polecamy: Jak zbudować ścianę z płyt gipsowo-kartonowych

Ściany działowe z pustaków szklanych

Szklane pustaki to nic innego, jak coraz bardziej popularne, choć znane od wielu lat – luksfery. Przez te lata – zdecydowanie ewoluował ich wygląd zewnętrzny i aktualnie dostępne są w wersji matowej, przezroczystej, bezbarwnej oraz kilku barwach kolorowych.

W zależności od nasycenia pustaków kolorem – są one w stanie przepuścić od 50 do 80 procent światła. Sprawia to, że rewelacyjnie nadają się do doświetlenia pomieszczeń, do których dociera ograniczona ilość promieni słonecznych. Oprócz tego waloru – charakteryzują się dekoracyjnością, co jest ostatnio bardzo chętnie wykorzystywane przez projektantów wnętrz.

Z luksferów mogą powstawać całe ściany działowe, jak i rozmaite półścianki w postaci prostej lub zakrzywionej. Można też wykorzystywać je, jako elementy przeszklenia tradycyjnej ścianki murowanej, albo szkieletowej. Pomimo, że szklane pustaki bardzo efektownie dzielą wnętrza – mają też swoje wady. Nie stanowią dobrej bariery izolacyjnej i przede wszystkim – są drogie.

Koszt wykonania ścianki z luksferów może przewyższać kilka lub nawet kilkanaście razy – koszt wykonania tradycyjnej ściany murowanej, czy wzniesionej w technologii szkieletowej. Nie można też zapominać, że w systemach suchej zabudowy z luksferów można konstruować jedynie płaszczyzny proste. Natomiast wszelkiego rodzaju łuki i zaokrąglenia, które tak chętnie stosują architekci, wymagają zastosowania tradycyjnej technologii, czyli zbrojenia i zaprawy cementowej lub klejowej. Wykonanie zbrojenia nie dotyczy jedynie płaszczyzn mniejszych niż 1,5 metra kwadratowe. Ściany takie należy ująć w ramę obwodową o szerokości 35-100 mm. Wznoszenie ścian z luksferów metodą tradycyjną ułatwiają specjalne wkładki dystansowe, które pozwalają uzyskać równą i jednakową spoinę pomiędzy wszystkimi pustakami.

Dowiedz się też: Co to jest ścianka kolankowa. Z czego i po co buduje się ją

W ostatnim czasie alternatywę dla tradycyjnej technologii wznoszenia ścian z luksferów stanowią specjalne profile. Umożliwiają one budowanie ścian bez zbrojenia i bez spoinowania pustaków. Profile te wykonuje się z rożnego rodzaju materiałów. Jednak fachowcy najczęściej wykorzystują profile z PVC, aluminium lub drewna. Choć praca przy ich użyciu jest dużo łatwiejsza – to trzeba liczyć się z jeszcze wyższymi kosztami wykonania szklanej ściany. Dobrze jest jeśli koszty nie są dla inwestora priorytetem, ponieważ tego rodzaju ściany to prawdziwa ozdoba niemal każdego wnętrza.

Oceń artykuł
4,60 / 5 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz

Autor: Wojciech Lechowski

Polecamy Ci również

Zobacz także