Izolacja termiczna domu

Aby z domu nie uciekało ciepło, należy do otulić materiałem termoizolacyjnym lub wznieść z budulca, który chroni przed stratami ciepła.

Termoizolacja ma za zadanie zatrzymać w domu jak najdłużej ciepło, wytwarzane przez urządzenia grzewcze.  Do wykonywania izolacji termicznej wykorzystuje się najczęściej produkty z wełny mineralnej bądź szklanej lub wyroby styropianowe.

Ściany bez ocieplenia
O ile dachy, ściany piwniczne i stropy zawsze powinny być ocieplone o tyle ściany zewnętrzne domu nie zawsze muszą być pokryte lub wypełnione materiałem termoizolacyjnym. One same też stanowią barierę zabezpieczającą przed ucieczką ciepła. Jednak by dobrze pełniły tę funkcję przeważnie muszą być bardzo grube, a przez to także dosyć kosztowne. Opłacalniejsze jest więc wykonanie ścian cieńszych, ale ocieplonych. Od pewnego czasu są w sprzedaży materiały do wznoszenia ścian, które dzięki specjalnej technologii ich wytwarzania charakteryzują się lepszą izolacyjnością termiczną niż materiały tradycyjne. Dwa najpopularniejsze z nich to pustaki z ceramiki poryzowanej i bloczki z betonu komórkowego. Można z nich budować nieocieplone ściany jednowarstwowe o rozsądnej grubości i za rozsądna cenę, a przy tym będą one spełniać surowe normy dotyczące izolacyjności cieplnej budynków.

Tajemnicza lambda
Jednym z najważniejszych parametrów charakteryzujących materiał termoizolacyjny jest współczynnik przewodzenia ciepła λ. Im mniejsza jest wartość tego współczynnika, tym dany materiał ma lepszą izolacyjność termiczną. Oznacza to, że materiały o niskim współczynniku λ stanowią dobrą barierę zapobiegającą „uciekaniu” ciepłego powietrza z nagrzanych pomieszczeń.
λ zależy od gęstości i ciężaru materiału. Materiały lekkie o małej gęstości odznaczają się lepszą izolacyjnością termiczną. Materiały twarde i gęste w mniejszym stopniu zapobiegają stratom ciepła, ale za to są znakomitymi izolatorami akustycznymi.

Wełna
Jest to materiał ociepleniowy o bardzo dobrych właściwościach izolacyjnych (współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi od 0,033 do 0,045 W/(m²·K). Charakteryzuje się dużą trwałością i wytrzymałością na odkształcenia. Jest niepalny i nie wydziela szkodliwych substancji. Nie ulega zniszczeniu w kontakcie z substancjami zawierającymi rozpuszczalniki. Ma dobrą paroprzepuszczalność i co za tym idzie nie hamuje przepływu pary wodnej przez ściany domu. Wełna jest nasiąkliwa i może wchłaniać wodę, co pogarsza wówczas jej właściwości termoizolacyjne. Aby zminimalizować takie zagrożenie, producenci impregnują wyroby wełniane olejem mineralnym. Wełna ma jeszcze jedną ważną cechę – dobrze tłumi dźwięki. Dzięki temu wykonane z niej ocieplenie pełni również funkcję izolacji akustycznej i zapobiega przenikaniu hałasu między pomieszczeniami i kondygnacjami. W sprzedaży są dwa rodzaje wełny: mineralna i szklana.

Mineralna i szklana - materiałem użytym do produkcji wełny mineralnej jest skała bazaltowa. Po roztopieniu kruszywo to jest rozdmuchiwane. W ten sposób uzyskuje się z niego cieniutkie włókna. Ostudzone i splecione tworzą sprężysty materiał, który jest łatwy w obróbce i stosunkowo lekki. Wełna szklana powstaje w podobny sposób co mineralna, z tym że surowcem używanym do jej produkcji jest szkło sodowe. Ma też podobne właściwości do swej bazaltowej siostry.

Płyty, maty, granulat - wełna mineralna i szklana sprzedawana jest w wielu postaciach. Najpopularniejsze są płyty i maty, które mają bardzo szerokie zastosowanie. Wielu producentów oferuje też wełnę w postaci luźnych włókien lub granulatu.

Płyty - mają szerokość 50-120 cm, długość 100-180 cm i grubość od 4 do 24 cm. W płytach, włókna są sprasowane. Im mocniej tym płyta odznacza większą gęstością, twardością i wytrzymałością. Płyty gęstości do 60 kg/m³ służą do izolowania poddaszy, drewnianych stropów belkowych, sufitów podwieszanych. Robi się z nich także wypełnienie ścian działowych budowanych z płyt gipsowo-kartonowych na stalowym ruszcie. Płyty o większej gęstości - od 70 do 100 g/m³ najlepiej nadają się do ocieplania ścian zewnętrznych i ścian w konstrukcji szkieletowej. Najtwardsze z płyt - powyżej 110 g/m³ służą do izolacji stropów betonowych i ścian fundamentowych. Ponieważ mają dużą gęstość są dobrym izolatorem akustycznym. Stosowane są też jako materiał ociepleniowy w ścianach dwuwarstwowych i w systemach docieplania budynków metoda lekką mokrą.

Płyty laminowane - powlekane są jednostronnie folią aluminiową. Odbija ona ciepło i pełni rolę paroizolacji. Polecane są do ocieplania poddaszy. Mogą być również wykończone z jednej strony welonem szklanym. Takie płyty stosuje się w systemach docieplania ścian metodą lekką suchą, gdzie między wełną, a sidingiem (lub innym materiałem elewacyjnym) pozostawiana jest szczelina wentylacyjna. Welon pełni wówczas funkcje wiatroizolacji, która chroni wełnę przed wywiewaniem z niej ciepłego powietrza. Płyt tych używa się również do ocieplania ścian trójwarstwowych i ścian osłonowych w budownictwie szkieletowym.

Płyty lamelowe - zbudowane są z pasów wełny o włóknach ustawionych na sztorc, czyli skierowanych w poprzek, a nie wzdłuż płyty. Płyty lamelowe polecane są do ocieplania ścian dwuwarstwowych i do wykonywania warstwy termoizolacyjnej w systemach docieplania ścian metoda lekka suchą i lekką mokrą.

Płyty podwójne - zbudowane są z dwóch płyt połączonych ze sobą. Płyta wierzchnia jest twarda i może przenosić duże obciążenia. Płyta spodnia jest miękka i ma dobre właściwości izolacyjne. Aby płyty takie nie zostały pomyłkowo ułożone "do góry nogami", na ich stronie wierzchniej znajduje się wyraźne oznaczenie. Płyty podwójne mają zastosowanie w ocieplaniu dachów płaskich.

Oceń artykuł
5,00 / 2 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz
Polecamy Ci również

Zobacz także