Elewacje ze szkła i kamienia na stelażu

Elewacje ze szkła i kamienia na stelażu - zdjęcie 1

Ściany obłożone taflami szklanymi lub kamiennymi płytami to częsty widok na dużych budynkach – bankach, hotelach, biurowcach, centrach handlowych.

Ten rodzaj elewacji zaczyna się coraz częściej pojawiać na mniejszych, wolno stojących budynkach, a nawet domach jednorodzinnych. Szkło i kamień zapewniają ścianom ładny, nowoczesny wygląd i jednocześnie tworzą elewację o wysokiej odporności na czynniki atmosferyczne. Oba materiały łatwo utrzymać w czystości i oba nie wymagają zbyt częstych napraw. Ocieplanie ścian i wykańczanie ich tego rodzaju produktami elewacyjnymi może przebiegać przez większą część roku, z wyjątkiem najbardziej śnieżnych i mroźnych dni. Ponieważ nie będą tu prowadzone żadne prace z użyciem zapraw, nie będzie też wielodniowych przerw technicznych. W przypadku uszkodzenia części elewacji wystarczy wymienić pojedynczy, uszkodzony element bez konieczności całkowitego demontażu. Zobaczmy jak wygląda budowa takich elewacji.

Odpowiedni stelaż
Konstrukcja nośna pod kamienną lub szklaną okładzinę ścienną musi być solidna. Elewacja będzie bowiem ciężka. Ruszt buduje się więc z odpowiednio profilowanych elementów aluminiowych lub stalowych – nierdzewnych, albo zabezpieczonych przed korozją. Rodzaj rusztu zależy od systemu elewacyjnego. Może on więc wyglądać różnie. Zazwyczaj jednak tworzą go pionowo lub poziomo rozmieszczane profile, które łączy się z murem za pośrednictwem specjalnych regulowanych kotew dystansowych. Kotwy oprócz solidnego połączenia umożliwiają też wypoziomowanie rusztu. Jeśli ściana jest stara i ma większe nierówności, których nie da się zniwelować podczas budowy rusztu, pod elementy mocujące profile podkłada się kliny dystansowe. Rozstaw profili projektanci dostosowują do wymiarów płyt okładzinowych i płyt ociepleniowych. Zazwyczaj wynosi on między 40-60 cm.

Miejsce na ocieplenie
Pod taką elewację najkorzystniejszym materiałem termoizolacyjnym jest wełna mineralna. Stosuje się wełnę przystosowaną do ocieplania fasad wentylowanych. Jest ona przeważnie laminowana welonem szklanym, chroniącym włókna przed wywiewaniem. W szczelinie wentylacyjnej utworzonej między okładziną a termoizolacją występuje dość silny przepływ powietrza.
Jeśli elementy rusztu nośnego przykręcane są do ścian pionowo, to płyty wełny mineralnej powinny być łączone ze ścianą mechanicznie. Służą do tego kołki z tarczami. Dobiera się je do grubości warstwy termoizolacyjnej oraz do materiału z jakiego wykonano ścianę. Liczba kołków na metr kwadratowy
powinna być podana w projekcie ocieplenia. Mechaniczne stabilizowanie płyt nie jest wymagane, gdy elementy rusztu rozmieszcza się poprzecznie.

Montaż płyt
Sposób montażu zależy głównie od systemu jaki został zakupiony. Płyty kamienne są przeważnie przykręcane do stalowych profili nośnych. Mogą być również kotwione bezpośrednio do podłoża, jednak wówczas nie da się umieścić pod nimi ocieplenia. Tafle szklane mogą być wsuwane we wcięcia utworzonymi w profilach nośnych. W takim przypadku połączenie musi być uszczelnione. Odpowiadają za to profilowane, gumowe uszczelki. Tafle szkła bywają też mocowane do profili nośnych mechanicznie – za pomocą śrub wyposażonych w uszczelki. Istnieją również i takie systemy, w których szklane panele są łączone z rusztem za pomocą śrub oraz kleju silikonowego, a czasem także na sam klej.
Jak wcześniej wspomnieliśmy, między okładziną a ociepleniem musi być pozostawiona szczelina wentylacyjna z wlotami u dołu ściany i wylotami w górnych jej partiach. Szerokość szczeliny wynosi zazwyczaj od 2 do 5 cm i zależna jest między innymi od wysokości elewacji.

Oceń artykuł
5,00 / 3 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz
Polecamy Ci również

Zobacz także