Budynki – rzeźby

Na początku lat 20 XX wieku architekci podjęli próby nadawania budynkom niespotykanego wyglądu. Dużą rolę odegrały postęp technologiczny i zastosowanie nowych materiałów. Doprowadzono do perfekcji metodę szalunku oraz technikę betonu sprężonego. W latach 50 i 60 umożliwiło to tworzenie płynnych i wygiętych elewacji.

Gmach Opery w Sydney

Jednym z najsłynniejszych i spornych przykładów tego typu architektury jest Opera w Sydney, zaprojektowana przez Duńczyka Jorna Utzona. Architekt wygrał konkurs na projekt opery, pomimo, że przesłał tylko prosty zarys przyszłej budowli. Budynek został wykonany ze szkła, stali i betonu. Cechuje się niezwykłym kształtem. Przypominające żagle, betonowe muszle przykrywają sale koncertowe i teatralne. Ekspresyjny gmach składa się z podestu, sal i żelbetonowych żeber dachu. Jednak swoim wyglądem nie przypomina industrialnego projektu, pomimo zastosowanych materiałów. Żelbet pokryto płytami i białymi płytkami ceramicznymi. Opera przypomina raczej współczesną rzeźbę o symbolicznym charakterze, gdyż zbudowana została nad brzegiem morza. Niestety koszty i lata budowania projektu wielokrotnie przekroczyły zamierzenia. Doprowadziło to do konfliktów między architektem a inwestorami. Gmach opery został dokończony przez australijskich projektantów.

 

Muzeum Guggenheima w Nowym Yorku

Kolejną perłą światowej architektury jest Muzeum Guggenheima w Nowym Yorku. Powstało
z inicjatywy malarki – Hilli von Rebay. Celem było pomieszczenie kolekcji S.R. Guggenheima. Gmach został zaprojektowany przez Franka Lloyda Wrighta. Graniasty przedsionek i graniasta sześciopoziomowa wieża są zespolone z rotundą. Ta została nakryta szklaną kopułą. Rotunda jest sześciopasmowa. Przez jej środek przebiega spiralny chodnik okrążający ściany, na których eksponowano dzieła sztuki. Obecnie jest to muzeum sztuki współczesnej. Ciekawy jest nie tylko wygląd zewnętrzny budynku, który wygląda na „poruszony”. W centralnej części budynku znajduje się świetlik z malowniczym widokiem na niebo.

Atomium w Brukseli

Typową rzeźbą – budynkiem jest Atomium w Brukseli. Projekt Andre Waterkeyn. Ikona wystawy Expo w 1958 roku. Budynek przedstawia powiększenie kryształu żelaza, powiększony 165 miliardów razy. Pomieszczenia są połączone ze sobą za pomocą korytarzy z ruchomymi schodami. Konstrukcja została wykonana ze stali i aluminium. Najwyższej usytuowane  pomieszczenie zawiera również taras widokowy. Atomium to centrum technologii, designu, architektury i sztuki. Swoim niezwykły kształtem budzi zainteresowanie nie tylko turystów, ale również ludzi biznesu. Nieobyci z dobrą architekturą, mogą budynek pomylić z rzeźbą…

 

Oceń artykuł
5,00 / 3 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Dominika Pawlak

Zdjęcia: wikipedia.org

Polecamy Ci również

Zobacz także