W budynkach mieszkalnych przewiduje się cztery rodzaje ścian: nośne zewnętrzne, nośne wewnętrzne, nośne fundamentowe oraz działowe. Wszystkie muszą pełnić pewne określone funkcje i odpowiadać surowym wymaganiom, postawionym przez przepisy budowlane.
Ściany zewnętrzne
Są to ściany nośne, czyli takie, które przenoszą spore obciążenia stałe oraz użytkowe. Ich współczynnik przenikania ciepła U musi wynosić nie więcej niż 0,3 W/(m²·K). Oczywiście im wartość ta będzie niższa, tym lepiej. Dość istotną cechą ścian zewnętrznych jest też akumulacyjność, czyli umiejętność magazynowania ciepła. Zdolność utrzymywania pewnej porcji ciepła zostanie doceniona wtedy, gdy w budynku często włącza się i wyłącza ogrzewanie. Dzięki dobrej akumulacyjności, po wyłączeniu grzejników pomieszczenie będzie się wychładzać stopniowo. Urządzenia grzewcze nie będą więc musiały pracować non stop, aby utrzymać komfort cieplny we wnętrzach. Mury nie będą też zimne w dotyku. Ważne również, aby ściany zewnętrzne dobrze izolowały od hałasów z otoczenia. Właściwości akustyczne określa wskaźnik oceny przybliżonej izolacyjności akustycznej właściwej R’A2 dB. Informuje on nas o tym, ile decybeli zdoła wytłumić ściana. Zgodnie z przepisami, dla ścian z jednym oknem wskaźnik R’A2 nie powinien być mniejszy niż 20 dB, gdy dom leży na terenach leśnych, wiejskich oraz nie mniejszy niż 45 dB dla budynków w centrach miast. To oczywiście wartości minimalne. najlepiej jednak, żeby ściany miały wskaźnik R’A2 na poziomie 48-51 dB. Podobne wartości uzyskamy, budując je z materiałów ciężkich – betonu, silikatów lub ocieplając je wełną mineralną.
Wykończona, zewnętrzna strona ścian to elewacja. Pełni ona głównie funkcję dekoracyjną, ale chroni też dom przed szkodliwym wpływem czynników atmosferycznych.
Zewnętrzne ściany mogą mieć budowę:
- jednowarstwową – ściany takie wznosi się bez zastosowania dodatkowej warstwy termoizolacyjnej, choć mogą być wznoszone z materiałów zawierających termoizolację wewnątrz (na przykład ocieplanych bali drewnianych, bloczków keramzytobetonowych z polistyrenowymi przekładkami, pustaków wypełnionych perlitem). Ściany te są zazwyczaj grubsze od innych, ponieważ muszą osiągnąć wymagany współczynnik przenikania ciepła, bez pomocy dodatkowego materiału ociepleniowego. Zewnętrzne ściany jednowarstwowe buduje się najczęściej z betonu komórkowego, keramzytobetonu, ceramiki poryzowanej oraz bali drewnianych;
- dwuwarstwową – tworzy je warstwa konstrukcyjna z bloczków, cegieł lub pustaków oraz warstwa termoizolacyjna ze styropianu, wełny mineralnej lub innego produktu ociepleniowego. Wykończeniową warstwę elewacyjną wykonuje się bezpośrednio na ociepleniu (tynk cienkowarstwowy) lub mocuje ją do specjalnej konstrukcji nośnej (siding, deski szalówki, płyty elewacyjne);
- trójwarstwową – warstwa nośna wygląda tu podobnie jak w ścianach dwuwarstwowych. Towarzyszy jej warstwa osłonowa, przeważnie cieńsza, zbudowana z tego samego lub innego materiału. Obie ściany są zazwyczaj murowane. Miejsce między nimi przeznaczone jest na ocieplenie, wykonywane tradycyjnie z wełny mineralnej lub styropianu. Ściana nośna połączona jest z osłonową specjalnymi kotwami. Często warstwa osłonowa murowana jest z cegieł klinkierowych, licowych lub silikatowych, których się nie tynkuje. Mówi się o niej wówczas – ściana elewacyjna.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)