Ceramiczne i kamienne okładziny, aby mogły służyć przez wiele lat, muszą być układane przy zastosowaniu kleju dobranego w zależności od rodzaju podłoża i typu płytek. Wybór kleju ma znaczenie kluczowe, bowiem to właśnie on zapobiega odpadaniu i pękaniu kafli.
Rynkowa oferta klejów do ceramiki i kamienia jest bardzo szeroka. Bez większego trudu można dobrać produkt, który pozwoli na przyklejenie każdego rodzaju okładziny do niemal wszystkich podłoży. Sztuka wykonania trwałej powierzchni z glazury czy kamiennych płytek tkwi w doborze kleju – warstwa zaprawy musi likwidować naprężenia powstające między płytkami a podłożem, co zapobiega degradacji okładziny. Dlatego klej zawsze należy wybierać biorąc pod uwagę rodzaj podłoża, na którym będzie stosowany (ściana z płyt gipsowo-kartonowych, tynk cementowo-wapienny, stare płytki, powierzchnia pomalowana, itd.), typu płytek (glazura, klinkier, kamień, gres itp.), czynników eksploatacji przyszłej powierzchni (na zewnątrz, wewnątrz, pomieszczenie suche, wilgotne, powierzchnia poddawana częstym zmianom temperatury, jak np. ogrzewanie podłogowe) oraz rodzaju nawierzchni (ściana, posadzka).
Rodzaje klejów
Kleje do wykonywania wszelkiego rodzaju kamiennych i ceramicznych okładzin są sklasyfikowane podwójnie - według rodzaju użytego spoiwa oraz według właściwości fizyko-chemicznych, bezpośrednio definiujących zakres możliwych zastosowań. Obie klasyfikacje są jednak dość umowne, a producenci bardzo dowolnie nazywają swoje produkty. Dlatego przed zakupem warto przeczytać informację na opakowaniu, która zazwyczaj dokładnie wyjaśnia do jakich płytek, warunków i powierzchni nadaje się dany klej. W opisach zazwyczaj można znaleźć następujące dane:
Elastyczność – kleje o normalnym poziomie elastyczności najczęściej stosuje się do układania ceramiki wewnątrz pomieszczeń. Produkty o podwyższonej elastyczności, opisywane jako elastyczne lub uelastycznione, są przeznaczone do mocowania płytek o dużych rozmiarach oraz do wszystkich nawierzchni narażonych na wysokie naprężenia pod wpływem częstych zmian temperatury (powierzchnie na zewnątrz pomieszczeń, ogrzewanie podłogowe).
Czas dojrzewania – to czas, jaki jest potrzebny na pełne przygotowanie kleju do nakładania na podłoże od momentu rozrobienia go z rozpuszczalnikiem (wodą lub środkiem specjalnym).
Czas zużycia – dokładnie przez taki czas będzie można używać rozrobionego kleju. Po jego upływie zacznie tracić swoje właściwości.
Czas korekcji – określa ile mamy czasu na skorygowanie położenia płytki po jej przyklejeniu.
Czas otwarty – to czas, przez jaki klej zachowuje pełnię właściwości od momentu nałożenia na podłoże i można kłaść płytki.
Temperatura użytkowa – informuje w jakim zakresie temperatur można stosować dany klej.
Czas pełnego wiązania – to czas osiągnięcia pełnej wytrzymałości użytkowej przez warstwę kleju – po jego upływie płytki, czy kamienne okładziny są gotowe do eksploatacji.
Przyczepność – ten parametr wyrażany jest w megapaskalach – takiej siły trzeba będzie użyć, aby oderwać płytkę od ściany po pełnym związaniu kleju.
Maksymalna grubość warstwy kleju – określa, czy klej służy jedynie do cienkowarstwowego przyklejania okładziny na równej nawierzchni (warstwa kleju nie przekracza z reguły 5 mm), czy można stosować grubą warstwę (przeciętnie do 2 cm) produktu wyrównując tym samym podłoże.
Zużycie – to informacja ile kilogramów danego kleju jest potrzebne do ułożenia płytek na powierzchni jednego metra kwadratowego.
Czas spoinowania – po jego upływie płytki można fugować.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)