W przypadku budynków wzniesionych z murów jednowarstwowych wybór materiałów do wykończenia elewacji i ścian wewnętrznych ma znaczenie szczególne. Muszą zapewniać odpowiednią estetykę, jednocześnie nie ograniczając paroprzepuszczalności przegród i poprawiając parametry izolacji cieplnej.
Wykończenie ścian wewnętrznych i elewacji budynku ze ścianami jednowarstwowymi wprawdzie może podwyższyć izolacyjność cieplną domu, jednak nie stanowi to priorytetu. Większe znaczenie ma zachowanie paroprzepuszczalności przegród ściennych, gdyż swobodna migracja pary wodnej jest podstawowym warunkiem zachowania izolacyjności termicznej ścian. Nie należy stosować szczelnych warstw wykończeniowych, ponieważ powodują zatrzymanie wilgoci na wewnętrznej powierzchni ścian lub w głębi muru, tym samym przyczyniając się - odpowiednio - do zawilgocenia i zagrzybienia pomieszczeń lub pogarszając właściwości izolacji termicznej przegrody i narażając ją na przemarzanie zimą. Ponieważ ściany jednowarstwowe są paroprzepuszczalne, ich wykańczanie zawsze zaczyna się od wnętrza budynku. Wilgoć technologiczna, powstająca podczas nakładania powłok wykończeniowych, migruje przez ściany od środka na zewnątrz, transportując rozpuszczone w wodzie sole mineralne. Następnie odparowuje na zewnętrznej powierzchni ściany zostawiając solne osady. Gdyby w tym momencie była już ułożona elewacja, pojawiłyby się na niej białe naloty, przebarwienia i zacieki, zwane wykwitami.
Zasady, których warto przestrzegać
Generalna zasada wykańczania ścian jednowarstwowych głosi, że przed rozpoczęciem prac trzeba zamknąć wszystkie roboty stanu surowego, osadzić ościeżnice okien i drzwi oraz rozprowadzić instalacje podtynkowe. Druga ważna zasada - ścian jednowarstwowych nie wykańcza się od razu po wybudowaniu, gdyż budynek, osiadając, silnie pracuje. W murach przez kilka tygodni do kilku miesięcy pojawiają się drobne pęknięcia. Powłoka wykończeniowa ułożona na takim murze również popęka. Przeciętny czas osiadania budynku z jednowarstwowymi ścianami wynosi ok. 12. tygodni, jednak okres ten należy traktować orientacyjnie - osiadanie domu zależy od ciężkości materiałów użytych do wznoszenia ścian, rodzaju fundamentu i podłoża. W praktyce moment, gdy ściany są gotowe do wykańczania najlepiej wyznaczać uważnie obserwując szczeliny. Jeżeli się nie powiększają można przystępować do robót wykończeniowych. Ścian jednowarstwowych mających zachować parametry użytkowe i trwałość przez lata nie warto jednak zostawiać bez wykończenia zbyt długo. Każdy mineralny materiał budowlany, w mniejszym lub większym stopniu, pochłania bowiem wilgoć. Jeżeli mury zostaną niewykończone przez kilkanaście miesięcy, ich zewnętrzne powierzchnie mogą wchłonąć tyle wody, że, po wykonaniu elewacji, na jej powierzchni pojawią sie wykwity i odbarwienia spowodowane osadzaniem soli mineralnych przez odparowującą wilgoć. Najlepiej wykańczać dom po kilku miesiącach od doprowadzenia do stanu surowego zamkniętego. Zostawienie gołych ścian na kolejne lata jest zdecydowanie złym pomysłem - ich izolacyjność cieplna wskutek zamakania będzie się pogarszać z każdym rokiem. Najbardziej odporne na zamakanie są ściany z bloczków keramzytobetonowych, jednak nawet w ich przypadku, jeśli dom planowo będzie wykańczany np. rok od wymurowania, zaleca się umieszczenie w spoinach murarskich elementów z pianki poliuretanowej zapobiegającej nasiąkaniu zaprawy wodą.
Wykańczanie wewnętrznych ścian jednowarstwowych
W przypadku ścian jednowarstwowych wybór sposobów wykończenia muru wewnętrznego nie jest duży - pozostaje tynk suchy lub mokry. Warstwą dekoracyjną w pomieszczeniach suchych (salon, hol, bawialnia, sypialnia itp.) może być farba, bądź jakakolwiek okładzina paroprzepuszczalna, zaś w mokrych (łazienka, kuchnia) okładzina z płytek kamiennych, ceramicznych lub szklanych. Największą zaletą ścian jednowarstwowych jest bowiem ich paroprzepuszczalność, a wykonując wykończenia zewnętrzne oraz elewacje nie można jej ograniczać. Wprawdzie wymiana powietrza w budynku przez ściany wynosi zaledwie kilka procent (zdecydowana większość leży po stronie wentylacji), jednak ów niewielki ułamek ma kluczowe znaczenie dla komfortu mieszkania. Paroprzepuszczalność przegród zmniejsza ryzyko kondensacji pary wodnej w pomieszczeniach, gdyż wilgoć gromadząca się w powietrzu nie skrapla się na powierzchni ścian, a wnika w nie i migruje na zewnątrz. Gdy natrafi gdzieś na nieprzepuszczalną okładzinę będzie się na niej skraplać. Jeśli ową okładziną jest elewacja wilgoć zostanie zatrzymana w murze zmniejszając jego izolacyjność cieplną. Gdy szczelną barierę stanowi wykończenie wewnętrzne, ściany w pomieszczeniach będą nieustannie wilgotne i narażone na zagrzybienie. Dlatego w przypadku ścian jednowarstwowych dopuszcza się wykonywanie nieprzepuszczalnych okładzin z płytek ceramicznych jedynie w pomieszczeniach wilgotnych, w których jeszcze większe znaczenie ma zabezpieczenie muru przed wnikaniem weń dużej ilości wilgoci występującej we wnętrzu, jak umożliwienie swobodnej migracji pary wodnej na zewnątrz. Dlatego w miejscach szczególnie narażonych na zawilgocenie (wanna, kabina prysznicowa, umywalka, bidet, zlewozmywak itd.) przed wykonaniem okładziny z płytek zaleca się dodatkowe zaizolowanie ściany tzw. płynną folią.
Elewacje na ścianach jednowarstwowych
Elewacja domu z jednowarstwowymi ścianami musi zapewnić ochronę budynku przed wpływem czynników atmosferycznych lecz, podobnie jak wykończenie wewnętrzne, nie może ograniczać paroprzepuszczalności muru. Dlatego na zewnętrzną powłokę najczęściej wybiera się tradycyjne, grubowarstwowe tynki cementowo-wapienne lub współczesne tynki silikonowe i silikatowe. Parametry cieplne budynku można poprawić, stosując ciepłochronny tynk cementowo-wapienny napowietrzany dodatkiem skrawków styropianu lub perlitem. Tynki można ponadto malować wyłącznie elewacyjnymi farbami paroprzepuszczalnymi - cementowymi, silikonowymi, silikatowymi lub silikonowo-silikatowymi. Jako elewacje na ściany jednowarstwowe dobrze sprawdzają się również oblicówki drewniane i siding. Jednocześnie warto pamiętać, że w przypadku budynków z murów jednowarstwowych nie zaleca się jednorodnego wykończenia elewacji. W miejscach narażonych na zawilgacanie, jak np. cokół domu, na którym rozpryskuje się woda odbita od ziemi podczas deszczu, a zimą zalega śnieg, należy stosować materiały wytrzymałe i chroniące mur przez zamakaniem, jak np. okładziny z klinkieru lub mało nasiąkliwych płytek kamiennych.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)