Masy mineralne

21.12.2010 Komentarze (0)

Podziel się

Uszczelniające tynki i zaprawy tworzą wodoszczelne powłoki, wypełniając wszelkie nierówności izolowanych elementów. Dlatego sprawdzają się w uszczelnianiu powierzchni o nieregularnych kształtach.

Tynki i zaprawy uszczelniające są dużo łatwiejsze w stosowaniu niż folie i membrany hydroizolacyjne. Masy mineralne są paroprzepuszczalne, w odróżnieniu od większości innych materiałów izolacyjnych. Nie hamują przepływu pary wodnej przez ściany, dzięki czemu w domu utrzymuje się zdrowy mikroklimat. Stosuje się je przede wszystkim do wykonywania izolacji pionowych. Jedne tworzą sztywne powłoki izolacyjne, a inne – elastyczne. Masy nanosi się w dodatniej temperaturze (najczęściej powyżej +5°C). Masy mineralne zazwyczaj nie wymagają wstępnego gruntowania powierzchni przeznaczonej do uszczelnienia.

Jednoskładnikowe zaprawy uszczelniające
Są to mineralne masy na bazie szarego lub białego cementu portlandzkiego, z których uzyskuje się sztywne powłoki izolacyjne. Wiele z nich zawiera w swoim składzie domieszkę polimerów. Sprzedawane są w postaci suchej, więc przed użyciem trzeba je rozrobić odpowiednią ilością wody. Można je stosować do wykonania izolacji pionowych, a także poziomych w ścianach fundamentowych i piwnicznych. Zapobiegnie to wówczas ewentualnemu przedostawaniu się wilgoci z fundamentów do ścian domu. Wykorzystuje się je również do robienia warstwy izolacyjnej w podłogach i posadzkach narażonych na zawilgocenie. Uszczelnia się nimi również baseny i inne zbiorniki wodne. Robi się z nich także powłokę uszczelniającą pod okładziny ceramiczne w pomieszczeniach, w których panuje duża wilgotność. Zaprawy takie mają dużą odporność na uszkodzenia mechaniczne. Nie straszne są im też chemikalia. Mogą wchodzić w bezpośredni kontakt z gruntem. Niektóre z nich zawierają w swoim składzie aktywne składniki, które wnikają w podłoże i wchodzą w reakcję z wodą. Tworzą wówczas krystaliczne substancje zatykające pory materiału. Woda nie może wówczas przez nie przenikać. Powstaje w ten sposób wodoszczelna przepona w murze, stanowiąca dla wody nieprzekraczalną barierę. Zaprawy takie stosuje się do uszczelniania elementów betonowych i żelbetowych. Mają wodoszczelność dochodzącą nawet do 150 m słupa wody. Są dosyć drogie i wykorzystuje się je najczęściej w większych obiektach niż domy jednorodzinne. Nakłada się je maszynowo – metodą natrysku ciśnieniowego lub ręcznie – pacą.

Dwuskładnikowe zaprawy uszczelniające
Produkowane są na bazie cementu, z dodatkiem środków poprawiających elastyczność i szczelność. Do tej mieszanki, zamiast wody, dodaje się drugi składnik, czyli płynną emulsję polimerową. Gotowa zaprawa jest wyjątkowo odporna na duże różnice temperatury. Zachowuje elastyczność nawet podczas mrozów. Tworzy cienkowarstwową powłokę uszczelniającą. Zaprawy tego rodzaju mają dobrą przyczepność do wielu materiałów budowlanych, zwłaszcza do tynków gipsowych, jastrychów anhydrytowych lub cementowych, płyt gipsowo-kartonowych i gipsowo-włóknowych, betonu komórkowego, ceramiki budowlanej, starych okładzin ceramicznych, a nawet podłoży asfaltowych.
Dwuskładnikowe zaprawy wykorzystuje się do izolowania fundamentów i piwnic od wewnątrz budynków. Ich cechą szczególną jest to, że nadają się do wykonywania tak zwanych wanien wodoszczelnych. Są to izolacje zalewanych od zewnątrz piwnic, stosowane wówczas, gdy wody jest dużo, ustawicznie zalewa ściany fundamentowe i wywiera duże ciśnienie hydrostatyczne. Mają wodoszczelność dochodzącą do 70 m słupa wody. Są przy tym paroprzepuszczalne.

Zaprawy czy szlamy?
Określenie „szlam uszczelniający” przywędrowało do nas z Niemiec. Nasi sąsiedzi w ten właśnie sposób nazywają zaprawy wodoszczelne, służące do izolowania fundamentów i ścian piwnicznych. Zaprawy takie, różnią się od pozostałych między innymi bardzo drobnym uziarnieniem. Po rozrobieniu z wodą, istotnie bardziej przypominają szlam lub muł niż typową zaprawę cementową. Stąd też wzięła się nazwa tego samego materiału – „mikrozaprawa uszczelniająca”.